اما من با تمام وجودم این تنهایی را دور انگشتانم ...روی گونه هایم حس می کنم

نه سرد و نه دردناک

تنهایی خواستنی من دور حلقه ی چشمانم پیچیده ست و لبخندی بر لب هایم

از عشق ...سکوت ...و رنج همیشه می پروراند

و از نو عمق و تو و خدا و دست های خالی ما درین حرکت از زمین تا اسمان

که همیشه با امید بازگشته اند و امید ...امید ...امید

مرا تنها تر میکند این درد لعنتی

مرا در حروف روشن عشق می گنجاند و تنهاتر می کند

درين حد زيبا نيست  ....

راه هاي فرار كه از شعاعمان مي گذرند مي فهميم چقدر بزرگ تر

از افكار دست و پا گير وثانيه هاي كند بي شماريم

و نمی تونی دهنتو ببندی و فکراتو بلند بلند نگی واسه دوستت کسی

که پیشته شوهرت زنت حتی دشمنت

تا حالا با دشمنت دردودل کردی؟

با کسی که از تو متنفره بدون دلیل خاصی البته!

من کشش سیری ناپذیری به سوی این جور افراد دارم موقع گفتگو

...۱ عالمه حرف توی ذهنم جمع شده...۱ عالمه حرف توی دلم

الان که دارم می نویسم درگیر یکی از انواع نا مرغوب یکنواختی ام

وقتی تمام کار هایی که امروز می کنی با کار ها ی فردات و حتی فکرهای فردات فرق داره

و کلا هیچ چیز امروزت به فردا و فردای فردات و فرداهای فرداهات شبیه نیستند

یعنی من خیلی ادم یکنواختی شدم

یعنی عادت کردم به انجام دادن و رهاکردن کارهای مختلف

با اینکه خیلی خودمو دوست دارم اما خیلی دلم تنهایی می خواد

دلم می خواد این   من    دست از سرم برداره

شاید فقط همین فردا رو..

مدتیست که هیچ جای خالی این همه زیبایی را در چند سطر کوتاه پر می کند ...

انان كه خاك را به نظر كيميا كنند

ايا شود كه گوشه ي چشمي به ما كنند؟